آدمهای بزرگ

دوستان امشب یه چیزی دیدم که ناراحتم کردو اونم گاهی کوچیک بودن بیش از حد آدماست.یه وقتایی آدما انقدرکوچیک میشن که از اجسام هم بی ارزش تر میشن که حتی لیاقت ترحم کردن رو هم ازدست میدن اینقدر بیچاره میشن که حرفهای یه نفردیگه احساس نابودی میکنن در حالی که نقطه درمقابل این آدمها میتونن اینقدر بزرگ بشن که همه اتفقات و آدمها در اطرافشون کوچیک بشه انوقت بزرگواری ایجاد میشه.کسانی که تمرین کردن و روحشون رو بزرگ کردن میتونن با بقیه با رئفت برخورد کنن و سریع منقلب نشن

ثبات داشته باشن و سر فرصت بهترین تصمیم رو بگیرن

انشاله که همیشه دلاتون دریا باشه و با موجهای کوچیک طوفان نشه.

یا حق محمد بهزاد فرازنده